Her siyasi cinayet, geçmişe götürüyor insanı. Tanıklık ettiklerimizin sayısı ne de çok…
Paris’te Ahmet Kaya Kürt Kültür Merkezi’nde katledilenlerin üçü de anayurtlarında özgürce yaşama koşulları ellerinden alınmış Kürtlerdendi. Tetikçiyi yakalayanlar da Fransız polisi değil yine Kürt gençleri oldu. Sadece Türkiye’de değil Fransa’da da Kürdün yaşam güvencesi, devletin sorumluluk alanına girmiyor!
Bizdeki devlet ricali ise katliama göstermediği tepkiyi, Paris sokaklarındaki öfkeli protestolara gösteriyor! Bu duruşu Suruç, Ankara, İzmir Deniz Poyraz katliamlarından tanıyoruz: Katilleri ve arkasındaki güçleri açığa çıkarma çabası değil, protesto edenlere saldıran ve cinayetleri adeta üstlenen devlet tavrı bu. Aynı tutumu cenazeler Paris’ten Türkiye’ye getirildiğinde, sınır tanımadan sergileyeceklerine kuşku yok!
Paris’teki saldırı, İzmir’de HDP il örgütü binasında Deniz Poyraz’ın katliyle benzerlikler taşıyor. Özellikle dernekte yapılacak toplantı saatinin, katilin bilgilendirildiği saatten 1 saat ileri atılmasının, olası can kaybının daha da artmasını engellediği gibi. İzmir polisi olaydan hemen sonra, failin evinde yapılan aramada el koyduğu bilgisayar ve telefonları, yani katilin ilişkilerini ortaya çıkaracak delilleri yok etmek üzere, yakınlarına teslim etmişti. Siyasi cinayetin ardındaki aktörleri gizleyen, gerçeklerin aydınlatılmasından uzak bu yargılama sürecinin son duruşması 27 Aralık’ta Şakran’da yapılacak.
İzmir polisi ve Deniz Poyraz davası savcısının pervasızlığı, Fransızlardan beklenir mi bilinmez ancak devletlerin ve onların istihbarat örgütlerinin iş birliği yaptıkları, birbirlerinin suçlarını örttükleri de bir gerçek. Özellikle 9 yıl önce, yine Paris’te MİT bağlantılı tetikçinin gerçekleştirdiği katliamın aydınlatılmaması, emir verenlerin, yardım edenlerin açığa kavuşturulmamasının ve katilin cezaevinde ölmesi gibi karanlıkta kalan noktaların, bu katliamı hazırladığı da ortada. Kürtlerin öfkesi bu nedenle büyük.
Bütün bu kötülüklerin arasında, Paris’te, katliamın gerçekleştiği gün, bir Fransız yurttaşının, Türkiyeli komşusunun kapısını çalarak, yara sarıcı, dost bir yüzle “kendi şehrinde yaşanan bu katliam için utanç duyduğunu” söylemesi örnek alınır ve yüreklere su serper mi bilmem ama burada pırıl pırıl bir umut saklı.
Toplum, kendinden olmayanın öldürülmesine sessiz kalıp hatta sevinir hale gelmişse, toplum olma özelliğini yitiriyor ve her türlü istismara, oyuna, manipülasyona açık bir sürüye dönüşüyor. İktidarın özellikle son 7 yıldır, hepimize dayattığı ve maalesef görece başarılı da olduğu sürecin geldiği yerdir bu.
Büyük çoğunluk, on binlerce HDP’li siyasetçinin tutsak edilişine, Kürtlerin iradesine atanan kayyumlara sessiz kaldı. Zırhlı araçların ezdiği onlarca çocuk, kadın ve yaşlı insana da sadece Kürt oldukları için ve faillerinin ‘devlet’ etiketli olması nedeniyle sustu. Cezaevlerindeki işkencelere, hasta tutukluların tedavi haklarına, son zamanlarını evlerinde geçirme isteklerine de kayıtsız kaldılar. Aysel Tuğluk’un annesinin cenazesini, definden hemen sonra mezarından çıkarılıp, başka ile taşımak zorunda bırakan milliyetçi-ırkçı saldırı da utandırmadı bu insanları.
İktidarın bu dayatmasına sessiz kalmayanlar, empati yetisini yitirmeyenler, başkasının acılarını içlerinde, vurulan tokadı, kendi yanağında hissedenler de vardı elbet. Bu dönemde hak savunucuları dışındaki kesimlerden sadece bir emekli amiralin, “KCK davaları, bize yapılanlarla aynı hukuksuzluktur” sözünü duyduk. Ancak her dönemde insan haklarını savunmaktan vaz geçmeyen bir avuç insan dışında, ne yazık ki diğerine yapılan hukuksuzluğa karşı çıkan sesler hep cılız kaldı.
FETÖ üyesi savcılarla kotarılan, emekli askerlere yönelik operasyonlara, bu sefer karşı taraftan da ‘ne de olsa darbecidirler’ gibi bir önyargıyla ses çıkmadı. Oysa bu operasyonlarda iktidarın amacı, darbeciler dışındaki tüm muhalifleri de sindirmekti. AKP iktidarı, her saldırısını belli bir sıraya ve hesaba göre yaparak sonuca gitti. Önce terfi ve atamalarla kilit noktalara getirdiği FETÖ savcılarına Kürtleri tutuklattı. Sonra aynı ekibi Kemalist askerlere, generallere yönlendirdi. Sonunda da bütün hukuksuzlukları FETÖ’ya yıkıp, kullandığı maşaları hedef aldı. Şimdilerde başka cemaatlerle kol kola, yeni operasyonlar planlıyor.
Tek adam rejiminin, bu sabırlı ve hesaplı operasyonlarıyla, ana muhalefeti de her “milli” hukuksuzluğunda arkasına dizmeyi başararak, TSK içinde ve dışındaki Kemalist kadro tümüyle sindirildi, FETÖ dağıtıldı. Sadece Kürtler ve HDP’ye bir türlü boyun eğdirilemedi. Seçimler yaklaştıkça, iktidarın saldırganlığının ve zulmünün artmasının nedeni de budur.
Geçen hafta ülke gündemine bir siyasi cinayet daha düştü. Yukarıda söz ettiğim sürecin hükümlülerinden Emekli Hava Korgeneral Vural Avar cezaevinde katledildi. İleri derecede demans hastasıydı ve 85 yaşındaydı. Emekli albay olan eşiyle birlikte 12 Mart Cunta döneminde, binbaşı rütbesinde komutanlık ettiği filolardaki tutuklanan devrimci teğmenlere sahip çıkan, kucaklayan tavırlarını duyardık. Darbecilikle de ilgisi olmayacak kadar demokrat bir insandı. Her şey bir yana, yargı sürecinin şimdi her biri meslekten ihraç edilmiş FETÖ üyesi savcı ve hakimlerce yürütüldüğü gerçeği ortada olduğundan, “suçlu değilim ki” diyerek saraydan af dilemeyi reddetmişti. Vefatından kısa süre önce “Cezaevinde Kalabilir” raporu veren ‘hekimlerin’ ve cenazesine katılmaya bile ödleri kopan ‘silah arkadaşlarının!’ utanç duymadıkları da kesindir! Sözümüz, bu katliamlara sevinecek kadar vicdanlarını terk edenlere değil kuşkusuz…
Selahattin Demirtaş’ın Vural Avar cinayetiyle ilgili mesajı Paris’teki Fransız komşunun davranışıyla aynı umudu taşıyor. Aynı savcılar ve hakimlerce kurulan tezgahla 5 yılı aşkın süredir tutsak olan Demirtaş, Edirne’den baş sağlığı dilekleriyle “Hasta tutsaklar devlete, hükümete emanettir ve cezaevlerindeki her ölüm cinayettir” diyor.
Başkalarına yapılan haksızlığa, hukuksuzluğa, kendimize yapılmış gibi karşı duracak cesareti gösterdiğimiz gün, bu ülkede de barış ve demokrasi adına umutlanmak mümkündür.
Bahadır Altan kimdir?
Hava Harp Okulu’ndan mezun oldu. Hava Kuvvetleri, Anadolu Üniversitesi SHYO, THY ve Pegasus’ta pilotluk ve öğretmenlik yaptı. 12 Eylül döneminde üsteğmen rütbesindeyken iki kez gözetim altına alındı. THY’den sendikal çalışmaları nedeniyle işten atıldı, Gökkuşağı Hareketi adıyla sendikal bürokrasiye karşı alternatif bir model kurarak mücadele etti. Çözüm Süreci ve sonrasında barış mücadelesinde aktif rol aldı. İki dönem Barış Bloğu’nun eş sözcülüğünü yürüttü. ADAM-Der üyesi. Airkule’de havacılıkla ilgili yazılar yazdı, halen Gazete Karınca’da yazıları yayımlanmakta.