İngiliz polis teşkilatı son iki haftadır bir seri tecavüzcü skandalıyla başa çıkmaya çalışıyor. Polis ve seri tecavüzcü David Carric, polisliğe başlamadan önce orduda görev almış, 22 yıllık polisliği esnasında da parlamento ve büyükelçilerin korumalığında bulunmuş, erkek devletin küçük bir protipi aslında.
2001 yılında polisliğe başlayan David Carrick, o tarihten 2021 yılındaki son şiddet mağdurunun şikayetine kadar, hiç durmadan onlarca kadına sözel, cinsel ve fiziksel şiddet de dahil her türlü şiddeti uygulamış. Bu kadınlardan bazıları yıllar içinde şikayette bulunmuş olmalarına rağmen daha sonra korkularından davalarını geri çekmişler. Ama işin en çarpıcı yanı, yıllar içinde bu kadar suç duyurusu olduğu halde teşkilatın kendi polisine: ‘dur bakalım, bu kadar kadın niye senin hakkında suç duyurusunda bulunuyor’ diye sormamış.
Polis teşkilatı genelde, şiddet mağduru kadınların önce şikayette bulunup, sonra davalarını geri çektikleri için ellerinin bağlandığını söylerler. İşin bam teli tam da burada. Çünkü şiddetin en kötü ve tehlikelisi psikolojik şiddet. Katil, tecavüzcü, ya da tacizci (ki bu çoğu zaman kadınların en yakınlarında ki erkeklerdir) hedefine aldığı kadını, öyle bir sindirip korkutur ki atacağı her adımdan, ya da söyleyeceği her cümleden haberinin olacağına inandırır. Kimse ona inanmayacaktır.
Alelade bir kadının sözüne mi inanırsın, yoksa herkesin güvenliğinden de sorumlu bir polis memurununkine mi? Hele bu polis memuru geçmişte orduda da görev yapmış, polis olduktan sonra da parlamanterlerin, diplomatların ve önemli ziyaretçilerin güvenliğinden de sorumlu olmuşsa, rütbesine göre inanılırlığı da artmış sayılır.
Bunların üzerine bir de bu tecavüzcü polis, kadınların onurlarıyla da oynayarak özgürlüklerini kısıtlamış ve ölümle de tehdit etmişse, çoğu kadının neden bu sefil adamı şikayet etmedikleri ortaya çıkar. Hem zaten kimi, kime şikayet edeceksin ki. Şıracının şahidi bozacı durumu. Hali hazırda 800’den fazla polis memuru hakkında 1000’den fazla ev içi cinsel taciz ve şiddet şikayeti var. Kurunun yanında yaş da yanar misali, 5000 polis memurunun geçmişleri mercek altına alındı.
İngiltere Ulusal Polis Teşkilatı’nın başkanı Sör Mark Rowley’in (teşkilattaki başarılarından dolayı, 2018 yılında şövalyelik ünvanı verildi) geçtiğimiz günlerdeki açıklamaları, polislerin güvenilirliğini bir kez daha test edecek bir sürecin başladığını gösteriyor. Rowley’e göre haftalarca, hatta aylarca her hafta en az 2 ya da 3 polis memuru, kadınlara yönelik şiddetten yargılanacak.
Görünüşe göre İngiliz polis teşkilatı kendi içindeki irini akıtmaya başlamış gibi. Peki yeterli mi? Tabii ki değil. Şiddete uğrayan kadınlarla çalışan biri olarak söyleyebilirim ki, yargıya yansıyan polis şiddeti, buz dağının sadece görünen yüzü. Asıl sorun, her gün yüzlerce şiddet anında, olay yerine intikal edip de, olayın iş yüzünü anlamayan, şiddet faili eşlerin / sevgililerin / babaların / abilerin lafına inanarak manipülasyon aracına dönüşünce, kadınlara inanmayan, şiddet mağduru kadına, “o zaman niye eşini terketmiyorsun” diye sorarak başından savan polislerin varlığı…
Tüm bu aşamaları geçip, yine de uğradığı şiddeti şikayet eden kadınların diğer bir handikapı da ayları, hatta yılları bulan soruşturmalar. Bu soruşturmaların çoğunda ya tutanaklar kaybolur, ya soruşturmayı başlatan polisler sık sık yer değiştirdiğinden, her yeni gelen polis aynı soruları tekrar ve tekrar sorarak mağdur kadında travma üstüne travma yaratır; ya ‘senin sözüne karşı onun sözü’ deyip işin içinden çıkar, ya da davasını geri çeken kadını, kolaya kaçmakla suçlayıp “bütün kadınlar böyle” diyerek her yeni suç duyurusuna kuşkuyla yaklaşır.
Oysa polise yapılan suç duyuruları, şiddete uğrayan kadınlar için hayati önemde. Çünkü bu suç duyurusu ve polisin takındığı tutum, kadınların geleceğini neredeyse belirleyecek düzeyde. Örneğin, eğer göçmense ve evlilik vizesiyle gelmişse ve eşinden şiddet nedeniyle ayrılmışsa, ülkede kalmasını sağlayacak yeni vizenin şartı, kadının yaşadığı bu şiddeti polise şikayet edip etmediğine bağlı.
Yine şiddet mağduru bir anne olarak çocuklarının velayetini alıp almayacağı, hele bir de sosyal servis devreye girmişse, çocuklarını şiddet uygulayan babadan koruyup koruyamayacağı da yine polise yaptığı suç duyurusuna bağlı.
Yani tecavüzcü adam seni sokağa attığında, evsizsin diye sığınacak yer için belediyeye başvurunca da, istenen belge aynı, polise gidip gitmediğine bakılır.
Elbette ki kadınların yüzyıllar süren mücadeleleri sonucunda yasalarda ve de kurumlarda pek çok kazanımlar var. Ama ister İngiltere, ister Türkiye, isterse de gitmediğimiz uzak bir ülke olsun, erkek devlet yasaları her gelen sağcı ve de fundamentalist hükümetlerle kevgire çevrildiğinden, bizim için hiç bir yerde sonsuz güvence yok. Şiddetin dili, dini ve de ırkı yok ama kadınların kurduğu sınırsız bir dünyada özgürlüğün var!