“Ne zaman seni düşünsem bir yolculuk düşüyor aklıma” ve gidesim var kendimden dönüşsüz bir yola. İnsan en uzun yol kendine sevgili, bir çıkıyorsun ve ne zaman ya da döner misin o bile belli olmuyor çoğu kez. Gitmekle bitmiyor, kalmakla geçmiyor ne yıllar ne yollar, zaman dediğin şey öğretiyor bunu insana… Kalbi ile aklı arasında matematiksel bir mesafe değil de aşılmaz dağlar var insanın. Aklın esareti kalbin özgürlüğüne dönüşürse “deliye”, kalbin esareti aklın özgürlüğüne dönüşürse “mantıklıya” çıkar adı. Bu yüzden korkulur, en çok da kalbin özgür olmasından ve bilinse de mümkün olmayacağı ama yine de ama ille de aklın “özgürlüğü” tercih edilir.
Ne büyük yanılgı yaşanıyor oysa! O akıl ki kazanmak ve yol almak için her şeyi mubah görüyor kendinde. Kırmak, dökmek, hesap yapmak, kitap basmak, kısa yoldan yolu dönmek, yanındakine çelme takmak, düşürmemek ama düşmüşken bir süre de izlemek, mış gibi yapmak, muş gibi yaşamak uzaaar gider! Machiavelli görse şayet bu çağın insanını mezarında gül satardı belki de onurlu yaşamak için. Ne afili kelime onur dediğin! Kaç “para” bir onurlu yaşamak eder ki.
Hakkı ödenmez gidenlerin, yolda olanların, yola gönül verenlerin ama daha azı değil yol bekleyenlerin de inan! Giden gidiyor da kalan okeye mi dönüyor sanıyorlar hiç anlamıyorum! Bu devirde en ağırı ve en cesuru kalmak, her şeye ve herkese rağmen kalmak üstelik… İnsan kaç kendine yenilir de bir kalmak için direnir kimse bilemez. Ve fakat bir anlamı da yok birçok şeyin. Gördüğümüze kanar, duyduğumuza inanırız kimin umrunda neler yaşandığı. Bize sonuç lazım taş gibi! Sonra o taşlar çok işe yarıyor… Birbirini anlamak ne zor iş sevgili, en çok da birbirini. Hani diyor ya; “Diken aşikardır nihayetinde. Gül batarsa fena batar efendim. Şikâyetim diken değil güldendir gülden.” Öyle işte. Cümle içinde kullanılsa sadece keşke bazı şiirler ama anlamı derin bir sessizliğe denk geliyor çoğu zaman… Dinlemek şayet birini önyargısızca öyle zor ki anlatamam! Ve fakat zaten karar verildiyse karşıdaki hakkında kitap yazsa ne ki. Söz bitmiştir, eylem içinse artık çok geçtir…
İzlemek bir gidişi, onlarca dönmeyişi hiç kolay değil inan! Öyle olsa ölür müydü onca anne çocuklarını göremeden hiç. Umut güzel de lakin beklemek kötü be! Yıllar geçiyor, mevsimler değişiyor, insan dediğin bile etten ya hani. Geldiğinde, gittiğin gitmiş olduğun olmuyor çoğu kez. İnsan değişirmiş”, sanki hakaret. Ee değişmesin mi? Kalsın mı olduğu gibi sonra demez miyiz hep aynı ve sonra da hep aynı kalan yerinden kırmaz mıyız? İsteriz ki değişsinler ama değişince “bu ne bee” deriz. Çünkü her değişim istediğimiz gibi olmayabiliyor ve her koşul her zeminde aynı sonucu vermeyebiliyor. Ben bilmem psikologlar ve sosyologlar daha iyi bilir tabi ama sanki öyledir. Ama bunu bile bile ladese gireriz. Değişmeyen algılar, istenilen sonuçları versin isteriz. HAKİKAT gözüm, oysa olasıya değişime açık bir esneklikte ama ilke dediğinde şaşmaz bir katılıkta ve doğrulukta. Ve sanki işte burası özümsenmeyince karıştırılıyor. Herkesin bir hakikati var! Yok, öyle bir şey. Herkesin bir hikâyesi var doğrusu bu cümlenin. Zira HAKİKAT değişmez öyle çaput gibi, renklerimiz farklıdır ve biz bunu onunla karıştırırız. Oysa harmanlamak gerekirken, işte bu yüzden bazen bütün renkler tek düzen olur, olsun isteriz. Ve bu asıl yola hakarettir. Rengarenk çiçekleri olan bir yolu insan neden tek renk ister ki. Ve oysa karşımızda bize böyle bir dünya dayatılırken, beyaz bile olsa tek rengimiz, o bile göz yorar zamanla. Bırak çiçek açsın ruhlarımız, bırak birbirini anlamanın ve anlam biçmenin güzelliği sarsın bizi, bırak birlikte güçlü duralım ve olalım. İlla en kırılgan yerinden mi tutmalıyız birbirimizin… Eleştirmek kolay olanı, zor olanı buna rağmen birleştirmek ve buna cesaret edemiyoruz çoğu zaman. Oysa ne yazık kendimize. Bilsen ne güzeliz birlikte.
Göğe bak lütfen göğe bak ve fakat henüz bizim orası çünkü sevgili! Ne zapt edilmiş ve rengi değişmiş. İyi mi bilmiyorum ama biz dediğine ait bir saflık güzel geliyor kulağa. Hele de bize ait bir şey kalmaması için çaba sarf edilirken ülkemde… ‘Ülkemiz’ dediklerinin üç tarafı denizse, benim ülkemin dört tarafı puşt zulası! Görsen kocaman kaleler, dev bayraklar, kameralar, adamlar, silahlar! İşgal değilse başka bir şeydir ve henüz adı konmamıştır bunun. “Ülkesi özgür olmayanın duygusu özgür değil” diyor bir bilen. Ve keşke seninle sadece bunu konuşsak, bunun için mücadele etsek, yormak ve yorulmak yerine!